yüzüp yüzüp kuyruğuna geldikten sonra aslında ortada bir kuyruk olmadığını fark etmek
sonrası
duvar tarafına dönüp yorganı üstüne çek
Julie'nin içine sığmayan acısına dair:
— Neden ağlıyorsunuz?
— Çünkü siz ağlamıyorsunuz.
( Juliette Binoche, Trois Couleurs: Bleu, 1993 by Kieslowski )
sonra şöyle oluyor; tesadüfen karşılaştığın minik aksilikleri içinden atamadığın o daimi hüzne, tanıdık bir hisse bağlıyorsun. kanatlarını özenle sevdiğin kuş ellerinden uçunca, bir otobüsü birkaç saniye farkla kaçırınca, gülümsediğin bir çocuk senden kaçınca. tüm kuşları avuçlarında tutsan, artık hiçbir otobüsü kaçırmasan mesela; yine de olmayacak, ellerinden asıl kaçanın yeri hiç dolmayacak.